در هر فرقه خوب و بد مىباشد ، خصوصا اين دو فرقه كه اكثر افراد از ايشان نيستند ، بلكه خود را به ايشان شبيه ساخته‌اند ، تا معزز باشند و مال و جاه بيابند ، اگر كسى بديده بصيرت نظر كند ، مىبيند كه اكثر ، قصد قربت در تحصيل كمال ندارند ، قومى به مزخرفاتى كه آموخته‌اند خود را كامل مىدانند ، بلكه از علما مىشمرند ، از عقائد ايمانى و اركان دينى به اسمى و رسمى قناعت كرده و با اين حال گاهى در صدد طعن يكديگر بر مىآيند ، و گاهى ديگران را هدف تير طعن مىنمايند و زهر قهر بر جراحت سينهء مجروحان مىپاشند ، و در رد و انكار و سرزنش و اضرار روز به روز مصرتر مىباشند ، خار وحشت بر رخسار الفت مىكشند و خاك كدورت ، بر ديدار وفا از سر كلفت مىزنند ، و قومى لباس تلبيس و ريا پوشيده و جام غرور از دست ابليس نوشيده ، مشتهيات طبع و هوى را تابع ، و از اركان دين ، به هاى و هوى قانع شده‌اند ، آنكه خدا را پرستد ، بسيار كم است ، و كم كسى را راهى به او هست اما « صد خار را ز بهر گلى آب مىدهند » . در كسوت فقر ، كاملان مىباشند * در زير نمد ، اهل دلان مىباشند مقصود ز صد هزار درويش ، يكيست * منكر نشوى كه جاهلان مىباشند و از اين جاهلان عالم نما ، و ناقصان كامل نما ، روز بروز امور شنيعه و قبايح قطيعه ، صادر مىشود كه باعث بد نامى علما و عباد مىگردد . پوشيده مرقع‌اند ، ازين خامى چند * بر بسته ز طامات الف لامى چند نا رفته ره صدق و صفا گامى چند * بد نام كنندهء نكو نامى چند